پیدا





تلخ نگاره علیرضا اذر:شعر پر حس:صحنه...

درخواست حذف اطلاعات

همه حسی تو این شعر هست....۴ باری صبح تاحالا گوش دادم اگه بیشتر نباشه....خیلی باحاله...مخصوصا که اوج و فروداش خیلی عالیه...یکم فقط فوش میده به طرف...سر سلسله اوباش????و اینکه خیلی سیگار سیگار میکنه???? یا کنج قفس یا مرگ،این بختِ کبوترهاست ... دنیا پل باریکی بین بد و بدترهاست
اِی بر پدرت دنیا،آن باغ جوانم کو؟ ... دریاچه ی آرامم،کوه هیجانم کو؟
بر آینه ی خانه جای کف دستم نیست ... آن پنجره ای را که با توپ ش تم نیست
پشتم به پدر گرم و دنیا خودِ مادر بود ... تنها خطرِ ممکن،اطرافِ سماور بود

از معرکه ها دور و در مهلکه ها ایمن ... یک ذهنِ هزار آیا،از چیستی آبستن
یک هستیِ سردستی در بود و عدم بودم ... گور پدر دنیا،مشغول خودم بودم
هرطور دلم می خواست آینده جلو می رفت ... هر شعبده ای دستش رو می شد و لو می رفت
صد مرتبه می کشتند،یک بار نمی مردم ... حالم که به هم می ریخت جز حرص نمی خوردم

آینده ی خیلی دور،ماضیِ بعیدی بود ... پشت درِ آرامش طوفانِ شدیدی بود
آن خاطره های خشک در متنِ عطش مانده ... آن نیمه ی پُررنگم در کودکی اش مانده
اما منِ امروزی،کابوسِ پُر از خواب است ... تکلیف شب و روزم با با اعصاب است
نفرینِ کدام احساس خون کرد جهانم را؟ ... با جهدِ چه جادویی بستند دهانم را؟

من مرد شدم وقتی زن از بدنش سر رفت ... وقتی دو بغل مهتاب از پیرهنش سر رفت
اندازه ی اندوهم اندازه ی دفتر نیست ... شرح دو جهان خواهش در شعر میسر نیست
یک چشم پُر از اشک و چشمِ دگرم خون است ... وضعیتِ امروزم آینده ی مجنون است
سر باز نکن اِی اشک،از جاذبه دوری کن ... اِی بغضِ پُر از عصیان این بار صبوری کن

من اشک نخواهم ریخت،این بغض خدادادی ست ... عادت به خودم دارم،افسردگی ام عادی ست
پس عشق به حرف آمد،ساعت دهنش را بست ... تقویم به دستِ خویش بندِ کفنش را بست
او مُرده ی کشتن بود،ابزار فراهم کرد ... حوای هزاران سیب قصدِ منِ آدم کرد
لبخند مرا بس بود،آغوش لِهم می کرد ... آن بوسه مرا می کشت،لب منهدمم می کرد

آن بوسه و آن آغوش،قتاله و مقتل بود ... در سیرِ مرا کشتن این ی اول بود
تنها سرِ من بین این ولوله پایین است ... با من همه غمگینند تا طالع من این است
در پیچ و خمِ گله یک بار تو را دیدم ... بین دو خیابان گرگ هی چشم چرانیدم
محضِ دو قدم با تو از مدرسه در رفتم ... چشمت به عروسک بود،تا جیبِ پدر رفتم

این خاصیت عشق است،باید بلدت باشم ... سخت است ولی باید در جزر و مَدت باشم
هرچند که بی لنگر،هرچند که بی فانوس ... حکم آنچه تو فرمایی اِی خانم اقیانوس
کُشتی و گذر کردی،دستانِ دعا پشتت ... بر گودِ گلویم ماند جا پای هر انگشتت
از قافله جا ماندم تا هم قدمت باشم ... تا در طَبقِ تقسیم راضی به کمت باشم

آفت که به جانم زد کشتم همه گندم شد ... سهمِ کمِ من از سیب نانِ شبِ مردم شد
اِی بر پدرت دنیا،آهسته چه ها کردی ... بین من و دیروزم مغلوبه به پا کردی
حالا پدرم غمگین،مادر که خودآزار است ... تنهاییِ بی رحمم زیر سرِ خ ر است
هر شعر که چاقیدم از وزنِ خودم کم شد ... از خانه به ویرانی،تکرارِ سلوکم شد

زیر قدمت بانو دل ریخته ام برگرد ... از طاق هزاران ماه آویخته ام برگرد
هر چیز به جز اسمت از حافظه ام تُف شد ... تا حالِ مرا دیدند سیگار تعارف شد
گیجیِ نخِ اول،خون سرفه ی آ شد ... خ ر غزل رو کرد،لب زهرِ مکرر شد
گیجیِ نخِ دوم،بستر به زبان آمد ... هر بالشِ هرجایی یک دسته کبوتر شد

گیجیِ نخِ سوم،دل شور برش می داشت ... کوتاهیِ هر سیگار با عمر برابر شد
گیجیِ نخِ بعدی،در آینه چین افتاد ... روحی که کنارم بود هذیانِ مصور شد
در ثانیه ای مجبور نبض از تک و تا افتاد ... این گونه مقدر بود،این گونه مقرر شد
ما حاصلِ من با توست،قانونِ ضمیر این است ... دنیای ش تن هاست،ما؛جمعِ م ر شد

سیگار پس از سیگار،کبریت پس از کبریت ... روح از ریه ام دل کند،در متن شناور شد
فرقی که نخواهد کرد در مردنِ من ... تنها با آن گره ابرو مردن علنی تر شد
یک گامِ دگر مانده،در معرض تابوتم ... کبریت بکِش بانو،من بشکه ی باروتم
هر غمِ خود را داشت،هر سرِ کارش ماند ... من نشئه ی زخمی که یک شهر خمارش ماند

چیزی که ش تم داد خمیازه ی مردم بود ... اِی اطلسِ خواب آلود،این ی دوم بود
هرچند تو تا بودی خون ریختنی تر بود ... از خواهرِ مغمومم سیگار تنی تر بود
هرچند تو تا بودی هر روز جهنم بود ... این جنگِ ملال آور بر عشق مقدم بود
هرچتد تو تا بودی ساعت خفقان بود و ... حیرت به زبان بود و دستم به دهان بود و

چشمم به جهان بود و بختک به شبم آمد ... روزم سرطان بود و جانم به لبم آمد
هرچند تو تا بودی دل در قدَحش غم داشت ... خوب است که برگشتی،این شعر جنون کم داشت
اِی پیکرِ آتش زن بر پیکره ی مردان ... اِی سقفِ مخدرها،جادوی روان گردان
اِی منظره ی دوزخ در آینه ای مخدوش ... آغاز تباهی ها در عاقبتِ آغوش

اِی گافِ گناه،اِی عشق،بانوی بنی عصیان ... اِی گندمِ قبل از کشت،اِی کودکیِ
اِی دردسرِ کِشدار،اِی حادثه ی ممتد ... اِی فاجعه ی حتمی،قطعیتِ صد در صد
اِی پیچ و خمِ مایوس،دالانِ دو سر بسته ... بیچارگیِ سیگار در مسلخِ هر بسته
اِی آیه ی تنهایی،اِی سوره ی مایوسم ... هر قدر خدا باشی من دست نمی بوسم

اِی عشقِ پدر نامرد،سر سلسله ی اوباش ... این دَم دَمِ آ را این بار به حرفم باش
دندان به جگر بگذار،یک گامِ دگر باقی ست ... این ظرفِ هلاهل را یک جامِ دگر باقی ست
دندان به جگر بگذار،ته مانده ی من مانده ... از مثنویِ بودن یک بیت دهن مانده دنیا کمکم کرده است،
از جمع کمم کرده است
بی حاصل و بی مقدار
یک صفرِ پس از اعشار
یک هیچِ عذاب آور
آینده ی خواب آور
لیوانِ پُر از خالی
دلخوش به خوش اقبالی

راضی به اگر،شاید
هر چیز که پیش آید
سرگرمِ سر دور
در جبرِ جهان مجبور
لبخندی اگر پیداست
از عقده گشایی هاست
ما هر دو پُر از دردیم
صد بار غلط کردیم

ما هر دو خطاکاریم
سرگیجه ی تکراریم
من مست و تو دیوانه
ما را که بَرَد خانه
دلداده و دلگیرم
حیف است نمی میرم

اِی مادرِ دلتنگم، دلبازترین تابوت ... دروازه ی از ناسوت، تا شَعشعه ی لاهوت
بعد از تو ی آمد ... اشکی به میان انداخت
آن خانمِ اقیانوس ... کابوس به جان انداخت
اِی پیچ و خمِ کارون تا بندِ کمربندت ... آبستنِ از طغیان،الوند و دماوندت

جانم به دو دستِ توست،آماده ی اعجازم
باید من و شعرم را در آب بیاندازم
دردی که به دوشم ماند از کوه سبک تر نیست
این ی آ بود اما غمِ آ نیست
دستانِ دلم بالاست،تسلیمِ دو خط شعرم
هر آنچه که بودم هیچ،این بار فقط شعرم